بررسي تطبيقي نمود واژه‌ي سرو در غزليات حافظ و شهريار

A comparative study of the expression of the word Sarv in the sonnets of Hafez and Shahriar

از ديرباز، طبيعت و جلوه‌هاي آن در ادبيات و فرهنگ ايران نمود داشته است و هنرمندان به سبك‌هاي مختلف، از مظاهر طبيعت در آثار خود بهره گرفته‌اند. حافظ و شهريار دو تن از شاعران برجسته‌ي ايراني مي‌باشند و هر يك از آن‌ها، رساننده‌ي وقايع و تحولات عصر خويش اند؛ به همين جهت اين مقاله در صدد است تا با روش توصيفي_تحليلي به بررسي نمود واژه‌ي «سرو» در غزليات اين دو شاعر بپردازد و ضمن انجام مقايسه، ميزان به كارگيري اين واژه را از عصر حافظ تا قرن معاصر (شهريار)، مورد بررسي قرار دهد و به تفاوت‌ها و شباهت‌هاي ميان اين دو دست يابد كه بر اساس بررسي‌هاي انجام شده، استعمال واژه‌ي سرو در معناي استعاره از معشوق، بيشترين و مفهوم آزادگي، كمترين كاربرد را در غزليات هر دو شاعر داشته است. از حيث استعمال سرو در معناي حقيقي، مانند كردن قد به سرو يا برتر پنداشتن قامت معشوق از قد سرو نيز تفاوت‌هايي ميان حافظ و شهريار مشاهده شد كه نشان مي‌داد اين دو شاعر در بهره‌گيري از واژه‌ي سرو تطابق كاملي با يكديگر ندارند.