طراحي نوين پوسته گنبدهاي سنتي ايران با استفاده از فنّار يهاني كام با ريكرد بايونيك

The new design of the shell of traditional Iranian domes using a spring Honeycomb with bionic record

از ديرباز، گنبدها، ازنقطه نظر توانايي بالاي عملكرد سازهاي و بار معنايي والا و همچنين مطابقت با خواستهاي اقليمي، موردتوجه معماران ايراني ميباشند؛ اما به دليل كاربرد گنبد در اقليمهاي متفاوت، به نظر ميرسد عملكرد آن در مناطق سردسير، موردترديد ميباشد. چراكه در مناطق سردسير نسبت كم سطح به حجم ساختمان در اولويت است كه اين امر با كاربرد گنبد منافات دارد. ازاينرو در اين مقاله سعي شده است طرحي از گنبدي بررسي گردد كه مبتني بر اطلاعات حاصل از علم بايونيك است. اين طرح با بررسي رويكرد نوين و ادغام آن بادانش معماران سنتي، با در نظرگيري پيوستگي عملكرد سازهاي و حرارتي، گنبد چند پوستهاي ارائه ميدهد كه معايب كاربرد گنبدها را در مناطق سردسير رفع و در جهت ارتقاي آن ميكوشد . در اين پژوهش از روش منطقي و با در نظرگيري تكنيك اسنادي و كتابخانهاي جهت جمعآوري اطلاعات در زمينه راهكارهاي طراحي گنبدها در معماري سنتي و طراحي بايونيك استفاده گرديده است. درنتيجه با در هم تنيدگي اين دو موضوع سعي گرديد با استفاده از مصالح نويني چون ساندويچ پنل هاي هاني كام، عملكرد سازهاي و پايداري انرژي گنبد، ارتقا داده شود. از طرفي با استفاده از روش تحقيق و توسعه، گنبدي در پنج لايه و سه پوسته شامل پوسته بتني لايه خارجي، پوسته مياني هاني كام نومكس و پوسته داخلي Hoberman طراحي شود كه علاوه بر اينكه نسبت استحكام و سختي به وزن سازه افزايش يابد، ميزان اتلاف انرژي نيز با استفاده از مقاومت حرارتي بالا و طراحي مناسب پوستهاي گنبد به حداقل نسبي كاهش يابد.