پيش‏بيني افكار خودكشي براساس مهارت‏ هاي زندگي و حمايت اجتماعي ادراك ‏شده در دانشجويان دختر

اين پژوهش با هدف پيش‏بيني افكار خودكشي براساس مهارت ‏هاي زندگي و حمايت اجتماعي ادراك ‏شده در دانشجويان دختر انجام شد. پژوهش توصيفي و مقطعي و از نوع مطالعات همبستگي بود. تمامي دانشجويان دختر مشغول به تحصيل در دانشگاه پيام ‏نور واحد درگز در سال تحصيلي 1400-1401 جامعه آماري پژوهش را تشكيل دادند، كه با روش نمونه‏ گيري در دسترس و براساس فرمول تعيين حجم نمونه پلنت (8M + 50≤ N) تعداد 200 دانشجوي دختر به عنوان نمونه تعيين گرديد. براي گردآوري داده‏ ها از پرسشنامه افكار خودكشي (بك، 1979 )، پرسشنامه مهارت ‏هاي زندگي (ساعتچي و همكاران، 1389) و پرسشنامه حمايت اجتماعي ادراك شده (زيمت و همكاران، 1988) استفاده شد. تحليل داده ‏ها با روش‏ هاي آمار توصيفي، آزمون پيش فرض ‏هاي آمار پارامتريك، ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندمتغيره با نرم ‏افزار آماري SPSS نسخه 26 انجام شد. يافته ‏ها نشان داد كه ميانگين سن دانشجويان برابر با 64/25 سال و انحراف معيار برابر با 86/5 بوده است. 64 درصد (128 نفر) در دوره كارشناسي و 36 درصد (72 نفر) در دوره كارشناسي ارشد مشغول به تحصيل بوده ‏اند. همبستگي بين نمره كل مهارت زندگي و هر يك از ابعاد آن با افكار خودكشي در دانشجويان دختر معكوس و معنادار بود (71/0-=r و 05/0 P). بين حمايت اجتماعي ادراك شده و ابعاد آن با افكار خودكشي دانشجويان دختر نيز همبستگي معكوس و معنادار بود (62/0-=r و 007/0 P). تحليل رگرسيون به روش ورود همزمان نيز نشان داد كه متغيرهاي پيش‏بين با هم توان تبيين 38 درصد واريانس نمره افكار خودكشي در دانشجويان دختر را داشته ‏اند. بنابراين پيشنهاد مي‏گردد روان‏شناسان، مشاوران، مددكاران اجتماعي و برنامه‏ ريزان حوزه سلامت، به منظور كاهش آسيب و ارتقاي بهداشت رواني-اجتماعي دانشجويان و ساير گروه ‏هاي در معرض آسيب، برنامه ‏ريزي ‏هاي لازم جهت شناسايي عوامل خطرساز و راه ‏هاي پيشگيري از آن را در دستور كار خود قرار دهند.