بررسي رابطه هوش هيجاني و سازگاري شغلي معلمان با كيفيت زندگي كاري با در نظر گرفتن نقش ميانجي رضايت شغلي معلمان

هدف پژوهش حاضر، بررسي رابطه هوش هيجاني و سازگاري شغلي معلمان با كيفيت زندگي كاري با در نظر گرفتن نقش ميانجي رضايت شغلي در معلمان مقطع متوسطه شهرستان ايذه است. بر اين اساس هوش هيجاني و سازگاري شغلي به عنوان متغير مستقل و كيفيت زندگي كاري به عنوان متغير وابسته و رضايت شغلي به عنوان متغير ميانجي مورد سنجش قرارگرفته است. به همين منظور و براي جمع آوري اطلاعات مورد نياز پژوهش يك پرسشنامه مشتمل بر 47 سوال بر اساس طيف ليكرت طراحي و در بين 186 نفر معلمان مقطع متوسطه شهرستان ايذه توزيع و تكميل و جمع آوري شد. پايايي اين پرسشنامه به روش آلفاي كرونباخ و با مقدار 0.745 مورد تاييد قرار گرفت. نرمال بودن مولفه هاي پژوهش با آزمون كولموگروف اسميرنوف اثبات گرديده سپس با بهره‌گيري از رويكرد دو مرحله‌اي مدل‌سازي معادلات ساختاري، ابتدا با استفاده از روش تحليل عاملي تأييدي، برازش مناسب مدل پيشنهاد شده براي اندازه‌گيري اين متغيرها بررسي و تأييد شد. پس از تأييد مدل اندازه‌گيري، در مرحله دوم مدل ساختاري جهت بررسي برازش مدل پيشنهادي پژوهش و آزمون فرضيه‌هاي پيشنهاد شده بكار گرفته شد، با توجه به نتايج مدل معادلات ساختاري برازش مناسب مدل پيشنهادي تأييد شدند با آزمون فرضيه ها و تائيد تمامي آنها مي توان اذعان نمود كه هوش هيجاني و سازگاري شغلي معلمان و رضايت شغلي با كيفيت زندگي كاري رابطه مثبت و معنا داري دارد