حكميت (داوري) و نقش آن در تحكيم خانواده

خانواده مهمترين واحد اجتماعي است كه در رشد، پرورش و تعالي افرادش نقش بنيادين دارد، نقشي كه اگر به شايستگي شناخته و توسعه يابد، بسياري از ناهنجاري‌ها و معضلات دنياي امروزي را سامان خواهد داد. بدون شك جوامع موفق، جوامعي هستند كه به نقش محوري خانواده توجه ويژه نموده و براي آن سرمايه گذاري ‌مي‌نمايند. انسجام و محبت در خانواده، كمال و پيشرفت جامعه انساني را نيز به همراه داشته و مفاهيم اخلاقي را در بستر اين اجتماع توسعه خواهد داد. حفظ انسجام، پويايي، بالندگي و نقش آفريني خانواده مستلزم شناخت دقيق مباني، مفاهيم و كاركردهاي خانواده است. و از سويي ديگر شناخت عوامل افتراق و انشقاق، خواهد توانست تحكيم كانون خانواده را از منظر شناخت مبادي ايجابي و سلبي تضمين نمايد. شقاق و اختلاف در نهاد خانواده امري بديهي و طبيعي است، ليكن مهم تدابيري است كه در حل و فصل اختلافات اتخاذ مي‌شود. تدابيري كه به انحلال و انفكاك خانواده مي‌انجامد يا نگرش بر اجتماعي سازي روابط و رفع خصومت‌ها دارد. حكميت و داوري روشي است كه به حل مشكلات به شيوه غيرقضايي بمنظور برقراري صلح و سازش و تحكيم روابط توجه دارد، شيوه‌اي كه در نظام فقهي نيز بر آن تأكيد شده تا اصلاح ذات البين به بهترين وجه و كمترين آسيب، آن هم در كانوني كه محمل مودت و محبت است، مستقر گردد. در اين مقاله سعي مي‌شود با تبيين اهميت خانواده به نقش داوري در تحكيم اين نهاد پرداخته شود.