آسيب‌شناسي رژيم غذايي فعلي و چگونگي جهت‌دهي به الگوي غذايي مطلوب با توجه به نيازهاي تغذيه‌اي جامعه و محدوديت‌هاي توليدي كشور

با توجه به محدوديت‌هاي توليد مواد غذايي در كشور كه مهم‌ترين آنها منابع آبي و منابع انساني داراي توان علمي روز براي توليد محصولات غذايي است، نياز به مطالعه و بررسي دقيق براي استفاده علمي و بهينه از منابع توليد با راندمان بالا است. علاوه بر توليد محصول با راندمان بالا براي رسيدن به خوداتكايي غذايي و كاهش وابستگي كشور، ضرورت دارد كه در مراحل آماده‌سازي، حمل و نقل و توزيع و نگهداري، توجه كافي صورت پذيرد و از روش‌هايي استفاده شود كه تلفات پس از برداشت كم باشد. مصرف در حد مناسب و مطلوب براي تأمين نيازهاي بدن آحاد جامعه و حفظ سلامت آنها و احتراز از مصرف نامتعادل و بيش از حد، موضوع ديگري است كه بايد مورد توجه قرار گيرد و الگوي مصرف علمي و هماهنگ با ظرفيت‌هاي توليد كشور در جامعه فراگير شود. در شرايط فعلي مشكل عدم استفاده بهينه از منابع آبي كشور براي توليد وجود دارد. منابع انساني موجود در عرصه‌هاي توليد محصولات كشاورزي داراي اطلاعات علمي كشاورزي ندارند و از روش‌هاي سنتي استفاده مي‌كنند. دولت هزينه كافي براي آموزش جوانان براي داشتن متخصص توليد كشاورزي مي‌كند ولي سازوكارهاي استفاده از اين نيروهاي جوان را به كار نمي‌گيرد تا منابع انساني حاضر در صحنه‌هاي توليد بتوانند از روش‌هاي روز براي استفاده از منابع آب و خاك بهره ببرند و بتوانيم با امكانات موجود بخش مهمي از نيازهاي جامعه را تأمين كنيم. در شرايط فعلي الگوي تغذيه كشور با نيازهاي افراد براي حفظ سلامت، هماهنگ نيست. الگوي غذايي فعلي كشور هماهنگي لازم با ظرفيت‌هاي توليد كشور ندارد. نتيجه ‌اين اشكالات شيوع بيماري‌هاي غيرواگير و وابستگي به خارج كشور براي تأمين نيازهاي غذايي است. اگر اين روند ادامه يابد در آينده وابستگي كشور زياد و زيادتر شده و مشكلات عديده‌اي خواهيم داشت. در اين گزارش پيشنهادهايي براي استفاده بهينه از منابع توليد و چگونگي رفتن از الگوي مصرف فعلي به مصرف مطلوب ارائه شده است. به اشكالات الگوي غذايي فعلي اشاره شده و تركيب غذايي الگوي بهينه و مقدار مصرف روزانه لازم براي هر فرد از تركيبات غذايي تعيين شده است. مقدار نيازهاي غذايي كشور در زمان بيشترين جمعيت كشور تعيين شده است. راهكارهاي رسيدن از الگوي فعلي به الگوي مطلوب توضيح داده شده است. به برخي از خصوصيات غذايي يك جامعه پيشرفته اسلامي ايراني نيز اشاره شده است.