فلسفه اطلاعات از منظر پديدارشناسي

اشياء و پديده‌هاي جهان به شكل‌هاي گوناگون خودشان را مي‌نمايانند و «پديدارشناسي» روشي است كه به كمك آن مي‌توان به آگاهيِ افراد از مفاهيم و پديده‌ها، بدون واسطه دست يافت. لازمه‌ي انجام پديدارشناسي، آشنايي با فلسفه و روش‌هاي فلسفي است و مباني فلسفي پديدارشناسي بايستي در اين مسير مورد مطالعه قرار گيرند. در اين راستا، ‌«فلسفه اطلاعات» يك حوزه نوين در مطالعات فلسفي محسوب مي‌شود كه هم داراي جنبه‌ي «پديدارشناختي» است و هم داراي جنبه‌ي «فرانظريه‌اي». آشنايي با هر دو جنبه‌ي يادشده از اين فلسفه، به فهم كاربردهاي بااهميت و گسترده‌ي آن كمك مي‌نمايد. بنابراين در اين مقاله ضمن معرفي مفهوم فلسفه اطلاعات، و مرور جنبه‌هاي كلي آن، بر رويكرد پديدارشناسانه‌ي اين فلسفه تمركز مي‌كنيم. هدف اصلي در «پديدارشناسي»، كشف تجارب مختلف افراد از پديده مورد بررسي، براي رسيدن به ماهيت و جوهره‌ي واقعي آن پديده يا مفهوم است و بنابراين رويكرد فلسفي از فلسفه اطلاعات، نقطه‌ي مقابل فلسفه دكارتي محسوب مي‌گردد.