بررسي تطبيقي توحيد در نهج ‏البلاغه و مثنوي با تكيه بر نگرش وحدت وجودي مولوي

باتوجه به اهميت مسأله توحيد در متون عرفاني و ديني، مقايسة تطبيقي آنها با يكديگر به درك هرچه بهتر اين متون كمك مي كند. با مقايسه بين نظر متكلّمان و عرفان نظري مي‌توان گفت در عرفان نظري به جاي توحيد ذاتي مبحث وحدت وجود قرار گرفته است. در ميان متون ديني كتاب نهج البلاغه به لحاظ مباحث توحيدي از اوج و تعالي خاصي برخوردار بوده و از اين سو در ميان ادب صوفيه، مثنوي مولوي حائز اهميت است. اشتراكات و تمايزاتي ميان اين دو متن ديده مي شود كه با روشن شدن اين وجوه اشتراك و تمايز، هم در درك بهتر مثنوي گامي ديگر برداشته خواهد شد و هم وجوه ديگري از عناصر انديشة مولاي متقيان علي (ع) براي فرد محقق آشكار مي گردد. در اين تحقيق، ابتدا زيرشاخه هاي توحيد در قالب يك نمودار كلي نشان داده شده و سپس انديشه امام علي و مولوي در مورد هر يك از آنها به طور خلاصه در قالب جداول مجزا با تكيه بر نگرش وحدت وجودي مولوي ارائه گرديده است. در پايان، ميزان اشتراكات و تمايزات بين عقايد رومي و سخنان اميرالمؤمنين (ع) با جدول و نمودار نشان داده شده و نتيجه گيري(به صورت) آماري ارائه مي شود.