سرچشمه سرشت ناپسند انسان از ديدگاه مولانا

ديار كهن ايران‌زمين از ديرباز، خاستگاه تفكّرات عرفاني و تأمّلات اشراقي بوده است، يكي از اختران تابناك متصوّفه و از عارفان نام‌آور و صاحب انديشه مولانا جلاالدّين محمّد بلخي است و مثنوي وي از ذخاير ادبي است كه كانون شگرف اشراق و الهام و ساير معاني ظريف و عرفاني است و دايره‌المعارف عرفان اسلامي و الگوي شعر كلاسيك و عارفانه ـ عاشقانه است كه داراي ريشه‌هاي عميق در فرهنگ و ادبيات ايراني ـ اسلامي است. انسان از منظر قرآن تجلي‌گاه صفات خداوند است و همين امر به همين امر به هستي انسان شرافت مي‌بخشد. هدف اصلي اين مقاله سر چشمة رذالت هاي نفساني انسان در مثنوي معنوي است. روش تحقيق به صورت توصيفي–تحليلي است. نتايج حاكي از آن است مولانا، نفس را به دو معناي متفاوت به كار گرفته است، يكي ازآن دو معنا مورد مذمّت و در بردارندة صفات و ويژگي هاي ناشايست است و ديگري، لطيفه اي است كه حقيقت و هستي(خود)انسان را تشكيل مي دهد.