معناي زندگي از ديدگاه مولانا و ويكتور فرانكل

پرسش از معناي زندگي همواره از مهم ترين پرسش هاي فلسفي و به طور كل حوزه تفكر بوده-است؛ اما امروزه سوال از معناي زندگي بيش از گذشته مورد توجه و اهميت قرار گرفته است. به همين دليل بسياي از متفكران حوزه هاي فلسفه، اخلاق و روان شناسي به بحث و ارائه نظرياتي در اين باب پرداخته اند. از همين رو پژوهش حاضر با مروري جامع بر آراء دو تن از متفكران برجسته حوزة عرفان و روان شناسي به تببين بيشتر اين موضوع مي پردازد. مولانا شاعر و عارف بزرگ ايراني از بنام ترين عرفاي دنيا در اثر ماندگار خود مثنوي معنوي معنا را امري واقعي دانسته و تنها معنا و هدف والاي زندگي انسان را عشق به خداوند و وصول به وي دانسته است. در مقابل ويكتور فرانكل از روان شناسان معاصر كه بنيان گذار مكتب معنادرماني است نيز معنا را امري واقعي و مكشوف دانسته و تلاش كرده است تا به ما بياموزد كه در پس هر اتفاق و مشكلي در جستجوي معنايي باشيم تا از پوچي و نا اميدي در امان بمانيم. هر دو متفكر با زباني اندك متفاوت بر اين باورند كه معناداري و بي معنايي بستگي به نگرش انسان به زندگي دارد.