ساحت ظاهر و باطن در عرفان مولانا

اختلاف ساحت ظاهر و باطن موضوع بسيار اصيل و مهمي است كه از پايه ها و اركان اساسي انديشة مولانا محسوب مي شود به طوري كه ابعاد و رشحات اين ركن ركين را در هستي شناسي، معرفت شناسي، انسان شناسي و دين شناسي او مي توان شاهد بود. اختلاف دوساحت ظاهر و باطن در ژرفاي انديشة مولانا چنان شالوده و عمقي دارد كه وابستگي تام به نظام انديشة او دارد. او همواره هر امري را داراي دو شأن ظاهري و باطني مي دانست براين اساس قرآن، معرفت، انسان و جهان ظهور و بطوني دارد كه آرزوي عرفا دسترسي به لايه هاي باطني آنانند. مولوي نيز با سير و سفر انفسي و دروني خود همواره قصد دسترسي به لايه هاي باطني قلمرو هستي داشت. سفرهايي كه از دنيا و مافيهاي آن خداحافظي مي كند و با حقايق باطني عالم ارتباط برقرار مي كند. سفري كه دستاورد آن معرفت باطني و معرفت شهودي و قرابت حق است و انسان را به باطن عالم متصل مي كند. توشة اين سفر باطني و دروني كه موجبات شعف و شادي و نورانيت او را فراهم مي سازد غرابت از خويش و سبكبالي از هواهاي نفساني است. در اين مقاله قصد داريم به بررسي تفاوت دو ساحت در بحر انديشه و جهان بيني مولانا در ابعاد مختلف آن بپردازيم.