تحليل ساختاري داستان شير و نخجيران مثنوي

داستان شير و نخجيران يكي از داستان‏هاي مشهور مثنوي مولاناست كه به دليل اشتمال بر گفتگوهاي مختلف و طولاني بين شخصيت‏هاي داستاني و هم چنين فضاي نمادين و ساختار و طرح داستاني آن مورد توجه نگارنده قرار گرفته ‏است. در واقع اين عناصر ساختاري و گفتگوهاي به‏كار رفته بين شخصيت‏ها عاملي است كه‏از يك طرف باعث گسترش طرح داستاني مي شود و از طرف ديگر با پردازش شخصيت‏هاي داستاني، آن‏ها را به خواننده ‏معرفي ‏مي‏كند و با تحليل آنها، مي توان هم جنبه‏هاي پنهان شخصيت‏هاي داستان را كشف كرد و هم با هنر داستان سرايي مولانا آشنا شد و اين كه چگونه و با چه هدفي از اين عنصر داستاني استفاده كرده ‏است. در اين پژوهش برآنيم تا ساختار داستان‌ شير و نخجيران مثنوي را از لحاظ عناصر داستاني مختلف بررسي و تحليل كنيم و به همراه شواهد شعري ارائه‏ دهيم. اينكه ‏آيا اين داستان، انسجام ساختاري دارد؟ يا اين كه ويژگي‌ها و عناصر داستاني به كار رفته در آن كدامند؟ و آيا سبك داستاني مولانا قابل مقايسه با سبك‏هاي داستان‏نويسي امروزي است؟ سؤالاتي هستند كه با اين پژوهش در پي پاسخ‏گويي به آنها هستيم.