رهيافت هاي روايي مولانا در دفتر دوم براساس نظرية ‏منطق گفت‏وگويي باختين

نظام فكرى بشر همواره در تقابل بين دو رهيافت در حوزه‏هاى مختلف است. گفت‌وگو ‎(مكالمه)گرايي در برابر جزم گرايي، دگرمفهومي‏ در برابر اقتدار‌طلبي و.. فرايند پديدار شدن اين نظام در بستري به نام كارناوال و با رهيافت در هم شكستن نظام جزم گراي دو قطبي امكان‌پذير است. مولوي در مثنوي با ايجاد نمودهاي ارتباطي در بيان خود مانند گفتار، چندصدايي و گفت‌وگومحوري به فروپاشي اقتدار و نظم حاكم در ساختار اجتماع حكايت ها مي‌پردازد. او همچون باختين با طرح ايده اي يادشده به ستيز با مطلق انديشي در روابط اجتماعي زمانه خويش رفت. وي براي برچيده شدن نظام طبقاتي و در خدمت گرفتن زمان و مكان در تعاملات اجتماعي، جهان تودرتوي قصه را با مكالمه گرايي، چند صدايي و دگر مفهومي مي‏ آميزد. در اين پژوهش به روشي توصيفي- تحليلي ضمن توصيف نظر باختين در منطق مكالمه گرايي، مؤلفه ‎هاي روايي در مثنوي را نشان داده ايم. نتايج نشان مي‎دهد مولوي با شبكه‌سازي خلاقانه عناصري چون مرگ، زندگي و قدرت و بي‌قدرتي با بهره‎گيري از قصه اي مبتني بر چندصدايي، گروتسك،كارناوال و دگرآوايي طرحي تازه ‏از يگانگي و بيگانگي را برجسته مي‎سازد.