بررسي تطبيقي انسان كامل در مثنوي با تأكيد بر گزاره هاي فكري امام خميني

يكي از ارزشمندترين كتب‌ ادبيات منظوم عرفاني و حكمت فارسي پس از اسلام «مثنوي معنوي»، شاهكاري از مولانا جلال‌الدين محمد بلخي (672-604 ه.ق)، است. مولانا در اين اثر با مهارت و هنرمندي شگرفي تمامي معارف والاي انساني و الهي را ارائه مي كند. يكي از مهم‌ترين مباحث او در مثنوي؛ شناخت انسان كامل است. انسان كامل تجلي‌گاه خلافت الهي، آيينة تمام نماي حق‌تعالي، محل مشيت الله و جان جهان بوده است. امام خميني (رحمة الله عليه) احياگر اسلام ناب و معارف الهي و از رهبران بزرگ قرن بيستم و بنيان‌گذار جمهوري اسلامي كه همواره ديدگاه‌هاي عرفاني‌شان در مورد انسان در انظار اهل‌فن موردتوجه بوده است نيز در ره‌آورد عرفاني خود از اين مسئله سخن گفته است. ضرورت وجود انسان كامل، از يك‌سو به‌ضرورت تحقق علت غايي آفرينش هستي برمي‌گردد و از سوي ديگر، در عالم، تنها اوست كه مي‌تواند جلوه‌گاه هويت احدي باشد و به گفتة امام خميني، خليفة اعظم و واسطة فيض الهي به عالم و آدم باشد و مهم‌تر اين‌كه حفظ نظام هستي در ساية وجود انسان كامل تحقق مي‌يابد. در اين مقاله ضمن شناخت انسان كامل و ويژگي‌هاي آن در انديشة مولانا و امام خميني (ره) كه مقوله‌اي مهم در بحث انسان‌شناسي عرفاني مولانا بوده است به تطبيق آراء و ضرورت وجود انسان كامل مي‌پردازيم تا تصوير روشن و مبرهني از آن ارائه كنيم