عوامل ايجابي فراست در مثنوي معنوي

مولوي از بزرگ ترين عارفان و شاعران ايران زمين به شمار مي آيد. مثنوي معنوي بعد از گذشت سده هاي متمادي، همچنان بر تارك ادبيات عرفاني-تعليمي مي درخشد. با توجّه به جايگاه والا و ارزشمند اين اثر در ميان آثار عرفاني، پژوهش حاضر با بهره گيري از روش تحليلي-توصيفي و استفاده ‏از منابع كتابخانه اي راه هاي وصول به نيروي معنوي-عرفاني فراست را مطالعه ‏كرده است. حاصل پژوهش نشان مي دهد كه فراست به عنوان يكي از كرامات عارفان، از موضوعات مورد توجّه ‏مولوي در مثنوي معنوي است. مولانا در اثناي داستان هاي متعدد در هر شش دفتر، علاوه بر اين كه به ‏انواع فراست پرداخته ‏است؛ براي فراست درجاتي قائل شده و معتقد است كه ‏مراتب فراست با مراتب سلوك در ارتباط است و سالك با استمداد از اوليا و تمسّك به عشق الهي مي تواند موانع فراست را از پيش پاي خود بردارد و به ‏مقامات والاي عرفاني و نيروهاي خارق عادت مجهّز شود.