رابطه نور و ظلمت در انديشه مولانا و حكمت اسلامي

نور، همواره به عنوان عنصر مهم در عرفان و حكمت اسلامي مطرح بوده است، با توجه به كابرد نور و ترادفات آن در آثار و انديشة مولانا با بسامد بالا، مي‌توان وي را به عنوان نمايندة مطرح در اين حوزه، در عرفان اسلامي به حساب آورد، به طوري كه مقولة نور و در مقابل آن ظلمت، به عنوان بن ماية ‌انديشه‌هاي وي، حدود هشتصد و سي و هفت بار فقط در مثنوي مولوي به استثناي ساير آثارش به كار رفته است و در افكار و انديشه‌هاي مولانا همواره به صورت يك حقيقت كلي و مستقل هستي شناختي معرفت شناختي مورد تبيين قرار گرفته است، و با بررسي نور و ظلمت در حكمت اسلامي و آراء، افكار و آثار حكماي مطرح در آن، مي‌توان به نقش و جايگاه عنصر نور، به عنوان عامل مهم و محوري در افكار و انديشه‌هاي آنان، من جمله بحث از وجود اشاره كرد، كه اكثر حكماي اسلامي در بحث از وجود و ماهيت، از نظر او بهره برده اند. نور، به عنوان موجود بالذات كه در ذات خود في نفسه ظاهر و روشن است كه آن را وجود مي نامند و ماهيت را ظلمت يا عدم وجود نور مي‌دانند.