نقش مكان­ يابي در ايمني سازه­هاي دفني واحدهاي نظامي

زيرزميني كردن سازه‌ها يكي از ابتدايي‌ترين راهكارها براي حفاظت از تأسيسات حساس و استراتژيك است كه پس از سال 1941 ميلادي استفاده از اين تأسيسات زيرزميني با اهداف دفاعي رواج يافت. استفاده از عمق زمين باعث مي‌شود تا دشواري‌هاي مكان‌يابي اهداف افزايش‌يافته و توانايي براي شناسايي فعاليت‌ها و يا انهدام آن‌ها كاهش يابد براي داشتن يك سازه مناسب، تهديدها بايد شناخته شود. قراردادن تجهيزات در زير آب و زيرزمين، يكي از مواردي است كه پيامدهاي يك حمله را كاهش مي‌دهد. اگرچه جانمايي تجهيزات و سازه‌ها در زيرزمين نمي‌تواند به‌طور كامل از حملات نظامي ممانعت به عمل آورد، اما مي‌تواند اثرات مخرب آن را كاهش دهد. تحقيق حاضر باهدف نقش مكان‌يابي در ايمني سازه‌هاي دفني واحدهاي نظامي صورت‌گرفته، روش تحقيق توصيفي تحليلي و جامعه آماري تحقيق 35 نفر و به‌صورت تمام شمار محاسبه گرديده و نتايج حاصله عبارت است از مهم‌ترين شاخص‌هاي اصل مكان‌يابي، انتخاب عرصه ايمن، استحكام خاك منطقه و آب‌وهواي منطقه، شناخت زمين، خطوط انتقال آب، برق، مخابرات، نفت و گازو... مي باشد.