تعارض اخلاقي شخصيت «راضيه» در فيلم «جدايي نادر از سيمين» از منظر روانكاوي پساساختارگرايانه ژاك لكان

ژاك لكان (1981-1901)، فيلسوف و روانكاو فرانسوي، معتقد است كه امر خيالي، به هشياري و خودآگاهي مرتبط است و اين مؤلفه، بيشترين ارتباط را با تجربه واقعيِ زندگيِ روزمره انسان ها، دارد. در نظريه لكان، امر خيالي، مفهومي كليدي در مورد شكل گيري ايگو مي باشد. وابستگي امر خيالي به امر نمادين، نيز حائز اهميت است و بدين معناست كه پديده‌هاي ادراك حسي، با ساختار و پويايي هاي زباني-اجتماعي شكل مي‌گيرد. در مرحله آينه‌اي، سوژه، خود را با تصويري خارج از خود مي‌شناسد، بنابراين، ايگو همان سوژه نيست بلكه ابژه و معادل «ديگري» است. از نظر لكان، «نظم نمادين»، الهام گرفته از دنياي اجتماعي، ارتباطات زباني، روابط بين‌فردي و پذيرش قوانين است. اگرچه امر نمادين، براي اولين بار، سوژه را با زبان، آشنا مي‌كند اما، هويت، او را محدود مي‌كند؛ زيرا زبان نمي تواند بازنمود كاملي از سوژه فراهم كند و سوژه در زنجيره دلالت گرفتار مي‌شود. در اين مؤلفه ، سوژه نمي تواند خودِ واقعي اش را تجربه كند چون هر شكلي از بيان در امر نمادين، «ديگري» محسوب مي‌شود. تحليل شخصيت راضيه در فيلم جدايي نادر از سيمين (اصغر فرهادي-1389)، حائز وجوه مهمي است كه مي تواند در روانكاوي پساساختارگرايانه ژاك لكان، مورد تحليل، قرار گيرد.