شخصيت شناسي سهراب در شاهنامه با رويكرد ادبيات نمايشي

Sohrab s personality in Shahnameh with the approach of dramatic literature

دلايل تبديل اسطوره به حماسه بر پايه منابع ايراني و خصوصا شاهنامه به چند دسته تقسيم مي شود نخست اين كه با تكامل فرهنگ و تمدن بشر و به تبعت آن، جهان بيني ها و باورهايش و نيز تعييرات محيط زندگي اش، حرك فكري بشر از اسطوره باوري (اسطوره زيستي) به اسطوره پيرايي سير مي كند. در دوران اسطوره باوري )اسطوره زيستي( اساطير مبناي باورها و فعالي هاي انسان محسوب مي شد و آنان حقايق ازلي و مقدس بودند اما در دوره اسطوره ها پيرايي، اسطوره با تأثير از نگاه خردمند ارتر و تعقلي انسان به آنها اندك اندك جنبة معنوي و باورشناختي خو د را از دست مي دهند و براي ملموس تر شدن به قالبي درمي آيند كه بيشتر به زندگي و شرايط انسان نزديك باشند يعني آيين ها، معتقدات، نبردها، دشواريها و غم و شادي هاي حيات او را با فرو نهادن بخش عظيمي از ارزش هاي اعتقادي آسماني خود و به شك ي اين جهاني اما مثالي و نمونه وار ترسيم كرده اند. اساطير در اين ساختار جديد، رنگ و بويي از ويژگي هاي تاريخي و اجتماعي هر دوره را نيز پايرفته اند.