پيش‌بيني بي‌ثباتي ازدواج بر اساس الگوهاي ارتباطي، رفتارهاي كنترل‌گرايانه و چشم‌انداز زمان

افول منابع هويت ساز سنتي، مثل الگوهاي خانوادگي، ارزش‌هاي مذهبي از يك سو و رشد روز افزون و سريع الگوهاي هويت ساز جديد مي‌تواند هويت افراد را دچار دگرگوني كند. افراد مي‌توانند با اتخاذ اعتقادات و ارزشهايي كه با هويت ملي فرد همسو هستند، هويت ملي را در هويت شخصي خود و روابط بين شخصي بگنجانند. بنابراين هدف اين پژوهش پيش‌بيني بي‌ثباتي ازدواج بر اساس الگوهاي ارتباطي، رفتارهاي كنترل‌گرايانه و چشم‌انداز زمان بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش را معلمان متأهل دوره‌ي اول متوسطه‌ي شهرستان كهريزك در سال تحصيلي 1401-1400 تشكيل داد كه با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس تعداد 218 نفر انتخاب شدند. ابزارجمع‌آوري داده‌ها شامل شاخص بي‌ثباتي ازدواج ادواردز و همكاران(1980)، پرسشنامه الگوهاي ارتباطي كريستنسن و سالاوي(1984)، پرسشنامه رفتارهاي كنترل‌گرايانه گراهام-كوان و آرچر(2005) و پرسشنامه چشم‌انداز زمان زيمباردو(1999) بود. داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه در نرم افزار SPSSنسخه 22 تحليل شدند. نتايج نشان داد كه الگوي ارتباط سازنده متقابل و چشم‌انداز زمان با بي‌ثباتي ازدواج رابطه منفي و رفتارهاي كنترل‌گرايانه، الگوهاي ارتباطي اجتنابي متقابل و توقع/كناره‌گير با بي‌ثباتي ازدواج رابطه مثبت داشتند. همچنين الگوهاي ارتباطي سازنده متقابل و توقع/كناره‌گير، رفتارهاي كنترل‌گرايانه و چشم‌انداز زمان توانايي پيش‌بيني بي‌ثباتي ازدواج را داشتند. در مجموع الگوهاي ارتباطي، رفتارهاي كنترل‌گرايانه و چشم انداز زمان ۳۸% از تغييرات بي‌ثباتي ازدواج را تبيين كردند. در نتيجه، الگوهاي مقابله با مشكلات در موقعيت‌هاي تعارض‌آميز زندگي زناشويي، رفتارهاي كنترل‌گرايانه آنان و چشم‌انداز زمان مي‌توانند پيش‌بيني‌كننده بي‌ثباتي ازدواج‌شان باشند.