تأملي بر رويكرد تفسيري شوراي نگهبان در پرتو نظريه هاي هرمنوتيك

هرمنوتيك همواره در پي گمشده اي است و آن جستجوي معناست؛دانشي است كه مقاصد مربوط به فهم، تفسير، تأويل و برداشت را در رويارويي با متون مختلف دنبال مي‌كند. با توجه به جامعيت رويكردهاي تفسيري هرمنوتيك در دستيابي به «معنا»، هدف اصلي اين نوشتار بررسي ميزان تأثيرگذاري نحله‌هاي هرمنوتيكي نسبت به تفسير متن اساسي در رويه نهاد رسمي صاحب صلاحيت آن، مي‌باشد. قانون اساسي به عنوان متن بنيادين نظام حقوقي هر كشور، مهم‌ترين جايگاه را در سلسله مراتب هنجارها خواهد داشت كه ضرورت برخورد و برداشت محتاطانه با آنرا تبيين مي نمايد.در تحقيق حاضر، نظريه‌هاي هرمنوتيكي در مواجه با عمده‌ترين خوانش هاي تفسيري شوراي نگهبان در خصوص برداشت از قانون اساسي مورد بررسي قرار گرفته است.رويكرد شورا چندان رويه ثابتي به دست نمي دهد و عليرغم اعلان رسمي بر وفاداري به متن، رويكردش همواره مابين سه عنصر تكوين بخش معنا در سيلان مي باشد. به نظر مي‌رسد شوراي نگهبان، جهت دستيابي به تفسيري مطلوب‌ (در راستاي نگرش متن محوري، مولف محوري و يا مفسر محوري)، نيازمند رعايت شرايط توصيفي آراي هرمنوتيكي در پرتو تفسير خواهد بود تا با كاربست آن در كنار مباحث الفاظ اصول فقه، از «واقعيت تفسيري» موجود، به سمت «حقيقت تفسيري» از آفرينش معنا دست يابد.