جايگاه هنرهاي نمايشي در موزه ها در راستاي ارائه آثار و آموزش مخاطب

آموزش يكي از اصلي ترين اهداف راه اندازي و شكل گيري موزه ها محسوب مي شود و قلب آموزش انگيزش و يادگيري است چرا كه امروزه موزه ها وظيفه عمومي كردن دانش را بر عهده دارند. اما گاه موزه ها به دليل در بر داشتن اطلاعات و اشياء قديمي اين امكان را به بازديد كننده نمي دهد تا با محيط ارتباط بيشتري برقرار كند. از اين رو ممكن است راهنمايي و بازديد سنتي با وجود پتانسيل ها و فناوري براي بازديد كننده خوشايند نباشد. پر واضح است كه فاكتورهاي بهينه سازي و ارتقاء كيفيت برقراري ارتباط مخاطبان با آثار موزه، تنها به طراحي و آرايش گالري ها ختم نشده و تسلط بر نحوه نمايش و فنون آن امري ضروري است. در اين پژوهش تلاش شده پس از مرور مباحث نظري، ورود،فعاليت و تاثير هنرهاي نمايشي و تئاتر را به عنوان عنصر مهم جهت ارتقاء كيفيت معرفي آثار موزه اي مورد بررسي قرار داد. اين تحقيق كاربرد هنر نمايشي در موزه ها و تأثير آن در روند يادگيري بازديد كننده را بررسي مي كند. نتايج نشان داده كه اجراي نمايش هاي زنده در موزه ها مي تواند به عنوان ابزاري براي ارتباط افراد يا گروه هاي مختلف به كار رود.اين نمايش ها به دو صورت ساده و پيچيده ارائه شده هويت فرهنگي جامعه ، آموزش ، روابط عمومي و درآمدزايي را در موزه ها تقويت مي كنند. فرايند يادگيري در موزه ها مي تواند توسط هنرهاي نمايشي و درصورتي كه به طور خاص براي فضا و محتواي موزه طراحي شده باشد؛ توانمند خواهد شد.طراحي و اجراي هنرهاي نمايشي با محوريت آثار موزه اي در مكان مناسب و با در نظر گرفتن مفهوم پايداري به معناي دوام و ماندگاري و تشويق و جذب شهروندان به حضور در موزه ها مي تواند تضمين كننده ارتقاء همبستگي اجتماعي شهروندان و همچنين احياي فرهنگ شود.در گام بعدي مي توان مردم را به موزه ها فرخواند و در جهت افزايش انگيزش براي يادگيري فعال اقدام كرد، چرا كه موزه ها مي توانند فاصله بين گذشته و حال را كم كنند و راهي به آينده را براي ما تداعي كنند. روش تحقيق در پژوهش حاضر از نوع كيفي و كتابخانه اي بوده و يافته هاي شماري از تازه ترين پژوهشهاي اين حوزه دركتابها و نشريات معتبر داخلي و خارجي توسط محقق گردآوري و پس از ترجمه و تنظيم به صورت مقاله حاضر درآمده است.