نشانه هاي محبت بنده به خدا در آيينه نهج البلاغه و بيانات رهبر انقلاب اسلامي

a

محبت الهي يك مفهوم قرآني، اخلاقي و عرفاني است. مرتبه ضعيف آن قبل از مجاهدت به صورت گرايشي در انسان وجود دارد. خداوند متعال فطرت انسان را طوري آفريده است كه با جاذبه محبت الهي در مسير قرب و تخلق به اخلاق الهي حركت مي كند. با توجه به شرايط انسان كه كه مخلوقي با طبع حريص و كم طاقت است و از سوي ديگردنيا محل تزاحم منافع انسان است؛ ضروري است كه به افراد جامعه دربارۀ راه هايي كه باعث تعديل اين پديده از ديدگاه نهج البلاغه وتطبيق بيانات رهبر انقلاب اسلامي با آن، مي گردد، آگاهي داد. زيرا هرچه از محبّت وعلاقۀ به دنيا كم شود، محبّت الهي از مرتبۀ ضعيف قبل از مجاهدت به مرتبه عالي بعد از مجاهدت نفساني، ظهور و رفع حجاب مي كند تا جايي كه به فنا و بقا منتهي مي گردد. اين تحقيق در پي آن است نشانه هاي محبّت الهي را در سه مرحلۀ اوليه، متوسطه و عالي بيان كند تا فرد با آگاهي بيشتر محبت خود و محبّين واقعي را بسنجد تا در ادعاي محبت، با خود، دچار خدعه نگردد و با مجاهدت بيشتر، نشانه هاي محبت الهي در وجودش گسترش يابد تا از طريق آن به اخلاق الهي و سعادت دنيا و آخرت دست يابد. با توجّه به اين كه تعبير محبّت الهي داراي مصاديق زيادي است، دراين تحقيق كه از نوع توصيفي و به روش كتابخانه اي انجام شده است به نشانه ها و آثار محبت الهي با استفاده از كتاب هاي اخلاقي و عرفاني و شرح هاي نهج البلاغه وتطبيق بيانات رهبرانقلاب اسلامي با آن، پرداخته شده است. مهم ترين نشانه هاي محبّت الهي در مرحله اوّليه عبارتند از؛ ذكر زباني، ذكر قلبي، خلوت و مناجات با محبوب و... . از نشانه هاي مراحل متوسطه آن، پرهيز از غفلت و اشتغال دل به اغيار، محو انانيّت و سير در مراتب فنا مي باشد.كليد واژه ها: محبّت، محبوب، نشانه هاي محبت