رابطه جهت گيري هدف، سبك هاي يادگيري و خودپنداره تحصيلي با عملكرد تحصيلي دانش آموزان دختر پايه يازدهم شهرستان تويسركان

اين پژوهش با هدف تعيين رابطه جهت گيري هدف، سبك هاي يادگيري و خودپنداره تحصيلي با عملكرد تحصيلي دانش آموزان دختر انجام شد. اين پژوهش از نظر هدف كاربردي محسوب مي شود و در آن از روش توصيفي-همبستگي استفاده شد. جامعه آماري پژوهش متشكل از دانش آموزان دختر پايه يازدهم شهرستان تويسركان بود. نمونه آماري بر اساس فرمول تاپاچنيك و فيدل (2007) 108 نفر درنظر گرفته شد. كه با روش خوشه اي چند مرحله اي با خوشه بندي مدارس بر اساس مناطق جغرافيايي و سپس انتخاب يك خوشه بصورت تصادفي اجرا شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه هاي عملكرد تحصيلي فام و تيلور (۱۹۹۹)، جهت گيري هدف اليوت و مك گريگور (2001)، سبك يادگيري كلب (1985) و خودپنداره تحصيلي چن و تامپسون (2004) گردآوري و با آزمون همبستگي پيرسون و رگرسيون تحليل شد. نتايج نشان داد خودپنداره آموزشگاهي (01/0 p)، جهت گيري هدف تسلط-گرايشي (01/0 p)، خودپنداره غيرآموزشگاهي (01/0 p)، جهت گيري عملكرد- اجتنابي (01/0 p)، سبك يادگيري انجام دادن (01/0 p) و جهت گيري هدف عملكرد-گرايشي (01/0 p) در تبيين واريانس متغير عملكرد تحصيلي تاثير دارند. همچنين بين جهت گيري تسلط-گرايشي (0.01 p) و عملكرد-گرايشي (0.01 p) با عملكرد تحصيلي رابطه مثبت معناداري وجود دارد. علاوه بر اين بين سبك يادگيري انجام دادن و عملكرد تحصيلي (0.01 p) رابطه مثبت و معناداري وجود دارد. نهايتا بين خودپنداره عمومي (0.01 p)، خودپنداره آموزشگاهي (0.01 p) و خودپنداره غيرآموزشگاهي (0.05 p) و عملكرد تحصيلي رابطه مثبت و معناداري وجود دارد.