پيش‌بيني نوآوري سازماني بر اساس كارتيمي و آموزش كاركنان با ميانجيگري خودكارآمدي شغلي

هدف از پژوهش حاضر پيش‌بيني نوآوري سازماني بر اساس كارتيمي و آموزش كاركنان با ميانجيگري خودكارآمدي شغلي كاركنان دانشگاه سمنان بود. پژوهش حاضر با توجه به هدف، كاربردي و با توجه به نحوه گردآوري داده ها از نوع تحقيقات توصيفي ـ همبستگي محسوب مي شود. جامعه آماري پژوهش شامل تمام كاركنان دانشگاه سمنان (439 نفر) در سال 98-1397 شامل 132 زن و 307 مرد بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي 240 نفر به‌عنوان نمونه پژوهش (72 زن و 168 مرد) انتخاب شد. از پرسش‌نامه‌هاي كار تيمي، آموزش، خودكارآمدي و نوآوري سازماني استفاده شد كه پس از محاسبه روايي و پايايي، بين كارمندان توزيع نهايي شد. داده‌ها با استفاده از آزمون هاي ضريب همبستگي و تحليل مسير و نرم‌افزارهاي SPSS و LISREL تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه نوآوري سازماني با كار تيمي، آموزش كاركنان و خودكارآمدي شغلي رابطه معناداري دارد. كار تيمي اثر معناداري بر نوآوري سازماني دارد، همچنين كار تيمي با ميانجي گري خودكارامدي شغلي اثر غيرمستقيم و معناداري بر نوآوري سازماني ايفا مي-كند. آموزش كاركنان اثر معناداري بر نوآوري سازماني دارد، همچنين آموزش كاركنان با ميانجي گري خودكارامدي شغلي اثر غيرمستقيم و معناداري بر نوآوري سازماني ايفا مي-كند. نتايج اين پژوهش حاكي از اهميت نقش كار تيمي و آموزش كاركنان در رشد نوآوري سازماني و به‌تبع آن افزايش عملكرد سازماني دانشگاه مورد مطالعه دارد.