ارزيابي زيست پذيري سكونتگاههاي روستايي با استفاده از مدل TOPSIS مورد مطالعه: دهستان چايپاره بالا-شهرستان زنجان

در كشورهای در حال توسعه جامعه روستایی همواره با مشكلات بسیاری مواجه است كه این مشكلات كیفیت زندگی روستایی را به چالش كشیده و باعث تبدیل اكثر روستاها به محیطی فاقد قابلیت زندگی شده و روند مهاجرت به شهر را به دنبال داشته است. یكی از راههای ماندگاری جمعیت در روستاها و به تبع آن دست یابی به توسعه پایدار روستایی تبدیل روستاها به محیطی قابل زیست بوده و برای نیل به آن شناخت از وضعیت زیستی مناطق روستایی نیازاست. لذا پژوهش حاضر سعی در شناخت وضعیت زیست پذیری در دهستان چایپاره بالا دارد. این تحقیق از نظر هدف كاربردی و از نظر ماهیت توصیفی-تحلیلی می باشد. جمع آوری اطلاعات توسط مشاهد علنی پژوهشگران و پرسشنامه انجام گردید. روایی 9 مورد قبول واقع شد و از تكنیك تاپسیس / پرسشنامه توسط كارشناسان و پایایی آن از طریق آلفای كرونباخ با مقدار 019 برای تجزیه و تحلیل اطلاعات استفاده شد. جامعه آماری روستاهای دهستان چایپاره بالا با مجموع 1219 خانواركه با روش احتمالی طبقه بندی شده و با استفاده از فرمول كوكران تعداد نمونه برابر با 160 خانوار برآوردگردید. نتایج نشان میدهد 9/191 به عنوان )Ci( 9/029 به عنوان زیستپذیرترین سكونتگاه روستایی و روستای گوگلر با )Ci( روستای قره بوطه با رتبه ضعیف ترین سكونتگاه روستایی از نظر زیست پذیری در دهستان چایپاره بالا است. همچنین تكنیك تاپسیس به عنوان یك ابزار مناسب جهت سنجش وضعیت زیست پذیری سكونتگاههای روستایی میباشد.