بررسي مفهوم اقامتگاه در قوانين موجود ايران و لايحه قانون تجارت

اقامتگاه از جمله مفاهيم حقوقی مشترك در حقوق داخلی و حقوق بينالمللی است. كه در هر حوزه حائز اهميت می باشد . در حقوق بينالملل، اقامتگاه در كنار تابعيت یكی از عوامل تقسيم جغرافيای اشخاص در جامعه بينالمللی است. اما اقامتگاه در حقوق داخلی نيز دارای اهميت است ، در حقوق ایران اقامتگاه از عوامل كليدی در تعيين تابعيت اشخاص حقوقی است . مهمترین منبع قانونی اقامتگاه در ایران قانون مدنی است البته قانونگذار در قوانين دیگر مثل قانون تجارت،قانون آئين دادرسی مدنی،امور حسبی،ثبت و قانون راجع به ثبت شركتها موادی را به اقامتگاه اختصاص داده است. محور اصلی بحث در این مقاله بررسی اقامتگاه درقوانين نامبرده و لایحه قانون تجارت می باشد .