بررسي مفهوم رابطه ي انسان و خدا در عرفان اسلامي

عارفان براي بیان رابطهي میان انسان و خدا از اصطلاح وصل بهره جسته اند كه به معناي وحدت با حقیقت است، بین انسان به عنوان مهمترین آفریده ي خداوند سبحان،با خدا علاوه بر رابطه ي آفریدگاري و افرینندگی دو نوع ارتباط اساسی دیگر نیز برقرار است: ارتباط كلامی یا شفاهی كه از طریق وحی و دعا صورت میگیرد. ارتباط غیر كلامی و غیر شفاهی كه در قالب آیات و نشانه هاي آفریننده بروز و ظهور مییابد. عرفاي اسلامی كمال بندگی، غایت دینداري و مطلوبترین نوع رابطه ي میان انسان با خدا را به واسطه ي عشق و بندگی عاشقانه میدانند كه عزت نفس، مناعت طبع و آزادگی از بندگی غیر و نفس حیوانی از نتایج آن است