آمايش سرزمين و عدم تعادلهاي آموزشي

جهان با چنان سرعتي فرايند توسعه را طي مي كند كه خطاي برنامه ريزي در آن ، بخصوص در كشورهاي جهان سوم ، نابخشودني است. در جهاني كه علم بشر در اندك زمان دو تا سه ماهه دو برابر مي شود و در هر روز آن بيش از 400 عنوان كتاب علمي جديد انتشار مي يابد، تكيه بر فرآيندهاي برنامه ريزي سنتي ، نه تنها كمكي به توسعه و تعادل فضائي در اين كشورها نمي كند بلكه با اين روش ، توسعه همه جانبه و پايدار محقق نخواهد شد. بي شك غايت اصلي تمام برنامه ريزي ها در طرحهاي آمايشي ، نيل به توسعه پايدار، تعادل و توازن منطقه اي ، توزيع مناسب فعاليتها و استفاده حداكثر از قابليتهاي محيطي در فرآيند توسعه مناطق است. دراين چارچوب توجه جدي به آمايش سرزمين كه زيربناي سازماندهي توسعه منطقه اي و ابزار اصلي برنامه ريزي و تصميم گيريهاي منطقه اي و ملي است ، اهميت فراواني مي يابد آمايش سرزمين با رويكرد سيستمي در چارچوب توسعه فضائي و در جهت مقابله با پديده بي تعادلي و ارائه راهكارهاي مناسب براي توسعه متوازن ، همه جانبه و پايدار بويژه در بخش نظام آموزشي كشور، شامل آموزش و پرورش و آموزش عالي ، تلاش مي كند. امروزه آمايش سرزمين ، مبناي همه برنامه هاي ملي و منطقه اي است و نقشه جامعي است كه توانائيها ، فرصت ها و نقاط ضعف هر منطقه از كشور را با دقت به نمايش مي گذارد لذا برنامه ريزان آموزشي كشور بايد با اتكاء به يافته هاي آمايش سرزمين و با وقوف به اهميت واحد منطقه در برنامه ريزي آموزشي كشور ما در هر دو بخش آموزش و پرورش و آموزش عالي متناسب با مقتضيات فرهنگي و تاريخي ، در جهت اصلاح مشكلات و مسائل آموزشي، تحقق عدالت آموزشي ، رفع عدم تعادلهاي آموزشي ، واژگان كليدي ، آمايش سرزمين ، آموزش و پرورش ، نظام آموزشي و برابري فرصت هاي آموزشي اقدام نمايند.زيرا عدم توجه به تعادل و توازن در بخش آموزش سدي محكم در برابر توسعه كشور ايجاد خواهد كرد.