نگاه معناگرايانه ي رابطه انسان و طبيعت از منظر اسلامي

طبیعت براي انسان كمال است، چرا كه به زندگی و ارزش هایش تحقق می بخشد. نیاز خودآگاه انسان به ارزش هاي فضاي طبیعی سرآغازي است بر تفكر انسان نسبت به تولید فضاي مصنوع. نور وتاریكی، صدا و بی صدائی وبه تبع آن ها حركت و سكون، صفت هاي ویژه ي فضاي طبیعی در جهت جوابگویی به نیاز انسان در قالب درك نیاز. در اسلام، اتصال جدایی ناپذیر بین انسان و طبیعت و همچنین بین علوم طبیعت و مذهب در خود قرآن یافت می شود. اسلام، از طریق امتناع از جدا ساختن انسان و طبیعت به طور كامل، نگاه یكپارچه خود نسبت به عالم وجود را حفظ كرده است. با درك محتواي ملزوم و پندارمنشانه ي این رابطه به روند قیاس و جایگاه مفهومی آن در خلق اثر می پردازیم كه با مروري بر مبانی مكتوب و پژوهش هاي موردي بر موضوعیت این تحقیق شكل می گیرد. روش تحقیق در این پژوهش مروري بر ادبیات این حوزه از نگاه صاحب نظران و تركیب حفظ ساختارهاي نگارشی با استناد به منابع مكتوب از دیدگاه اسلام گرایان و مفاهیم دینی پا گرفته در این سیطره می باشد.