رويارويي متن و نگاره در "داستان ملك شهرمان و قمرالزمان" در نسخه خطي هزار و يك شب قاجاري

بخش اول نوشتار حاضر به بررسی و نقد نگرش هاي اومانیستی در داستان "ملك شهرمان و قمرالزمان" از سلسله داستان هاي هزار و یك شب پرداخته است. داستانی كه نمایش سفر انسانهاي متقارن و متشابهی است كه كاركردهاي شخصیتی دوگانه اي را در تركیب افكار و زبان خویش بر صحنه ي روایت كشیده اند. شخصیت هایی كه در گونه اول پیرو اصل لذت آنی و طالب شرب و نشاط مدام اند، در تقابل با دیگران داستان كه پایبندي به اخلاق و خوي اصالت طلبی را در خویش به ثباتی نسبی ارتقاء داده اند. در بخش دوم به رابطه ي متن به عنوان عنصري نوشتاري در تركیب با هنر نگارگري در نگاره هاي نسخه ي خطی هزار و یك شب قاجاري كه در شش جلد در عصر ناصرالدین شاه استنساخ و نگارگري شده است، پرداخته شده است. نسخه ي منحصر به فردي كه حجیم ترین تعداد نگاره ها را به تعداد 3655 مجلس در خود جاي داده است.نگارندگان بر این باورند كه تلفیقی ساده انگارانه در مواجهه ي متن به عنوان نوشتاري روایی و نگاره به عنوان تصویري روایی بر نسخه ي هزار و یك شب نقش بسته است كه بیشتر كاركرد تكنیكی یكنواختی را باز می تاباند تا ماهیت یك اثر هنري را.