حياتمندي عالم وتسبيح موجودات از ديدگاه عرفان و تصوف در شعر عرفاني فارسي

در آموزه های دینی و عرفانی اسلام، همه ی پدیده های هستی دارای حیات و تسبیح گوی آفریدگار هستند كه اگر بر اثر تهذیب نفس مجاری درون انسان به عالم غیب باز و گشوده گردد میتواند مناجات اجزای عالم وجود را بشنود. در گستره- ی فرهنگ پر محتوای اسلامی، بزرگان ادب فارسی در آثار خویش با لطافت و زیبایی در قالب ابیات و داستان و تمثیل هایی به هوشمندی تمامی موجودات هستی اشاره كرده اند. این مقاله تلاشی است در جهت شاخص كردن سخنان و تعابیر آن بزرگان در این مورد. كه در این میان حكیم سنایی، شیخ فرید الدین عطار، مولانا جلال الدین مولوی و حكیم نظامی گنجوی سروده های ارزشمندی در این باره داشته اند