نقد اخلاقي قدرت و شهروندي كمال گرا در سياست علوي

نقد اخلاقی قدرت آشكار ساختن نظریه هاي توجیه گر ساختار و كاركرد قدرت در زندگی دلالت دارد. نظریه نقد « نظریه نقد » با « عمل نقد » انسانی است و بر بایستگی و ضرورت همزمانی مبنایی براي مباحثات همگانی در عرصه قدرت اجتماعی – سیاسی فراهم می سازد. نقد بدون نظریه باعث می شود تا نقد قدرت به بی سامانی و آشفتگی سیاست منجر گردد. توافق بر سر نظریه اي در باب نظریه نقد عمل نقد را از بیهودگی رهایی می بخشد. تبیین این نظریه بر پایه ارزش هاي اخلاقی جهانشمول و داوري هاي مشترك بشري حلقه اتصال فلسفه اخلاق با سیاست عملی در در تقابل با وظیفه گرایی و سودگرایی به « اخلاق فضیلت » ، اندیشه ورزي شیعی است. در این معنا مثابه عنصري محوري آشكار می گردد و نقشی سازنده در بازسازي و اصلاح دایمی قدرت سیاسی ایفا می كند. بر این اساس، نقد اخلاقی قدرت حاوي نظریه اي خاص در باب فلسفه كانتی و « وظیفه گرایی » اخلاق، یعنی اخلاق فضیلت و انكار هر دو نحله اخلاق لیبرالی شامل در هر دو روایت بنتامی و میلی است. نقد قدرت از یك سو به عرصه « پیامدگرایی سودجویانه » عمومی تعلق دارد و پیامدهاي آن در این عرصه آشكار می گردد. و از دگرسو، با مفهوم شهروندي كمال گرا ارتباط برقرار می كند و ایجاد و توسعه این مفهوم را در جامعه در سر می پروراند.