بررسي ارتباط بين فرهنگ سازماني ، سازمانهاي يادگيرنده و مديريت دانش

زمانی نه چندان دور, سازمان ها در محیطی پایدار و با ثبات به سر می برند و پیش بینی وقایع آینده تقریبا برایشان ممكن بود, به طوری كه مدیران می توانستند در شرایط مطمئن سازمان را مدیریت و برنامه ریزی كنند. اما به تدریج تغییرات مربوط به علم و فناوری, اقتصاد, فرهنگ و سیاست به سرعت سازمان ها را تحت تاثیر قرار دارد. با شروع دهد 90 میلادی, به دلیل شرایط <<یادگیری>> به دلیل شرایط <<به سرعت متغیر>>محیطی, اكثر سازمان ها برای حفظ و بقای خود تلاش گسترده ای را برای تغیرات عمیق در ساختار و اساس خود آغاز كردند, به طوری كه از قالب های غیر پویا خارج و به سمت سازمان های یاد گیرنده متحول شدند. رهبران سازمانی دریافتند كه به <<یادگیری>> به عنوان پدیده ای ارزشمند بنگرند و برای موفقیت در ایجاد آینده ای بهتر سازمان را پرورش دهند كه به خوبی و به طور اثر بخش و پایدار در پی فراگیری باشند و برای حفظ بقای خود با دگرگونی ها هماهنگ شود. برای سازمان ها ضروری است كه فرهنگ سازمانی آن ها از سازمان های یاد گیرنده حمایت كند و كسب, بهبود و انتقال دانش مورد نیاز را تسهیل كند. به دلیل اینكه فرهنگ سازمانی ارتباط عمیقی با ایجاد و توسعه سازمان یاد گیرنده دارد و موجب تشویق كاركنان به استفاده از مكانیسم یادگیری در سازمان می شود. به همین علت در این مقاله سعی شده كه به بررسی ارتباط بین این سه مولفه كه لازم و ملزوم یكدیگرند و موجب خلق دانش و خلاقیت و نوآوری در بین سازمان ها می شود بپردازد.