اولويت بندي نظري دموكراسي توسعه با تمركز بر تحولات سياسي ايران

یكی از اصلی ترین سوالات كه متفكران توسعه در نظریات و رویكردهای مختلف در پی پاسخ بدان هستند؛ تقدم يا تأخر در اولویت بندی توسعه و دموكراسی، در فرآیند گذار به توسعه یافتگی می باشد. سوال از پیش زمینه های این دو و اینكه آیا دموكراسی سیاسی منجر به توسعه اقتصادی خواهد بود و یا توسعه اقتصادی زمینه ی دموكراسی سیاسی، گاه مهمترین سوال در فرآیند گذار كشور های در حال توسعه محسوب می شود. دموكراسی به رغم گستردگی و دگرگونی های مفهومی، شیوه ای از حكومت است كه در آن ملت منشا همه امور تلقی می شود. محتوای نظام شرط برای دموكراسی نیست، اما مبادی نظری و پیش زمینه های ایجاد دموكراسی برای تحقق آن ضروری است. این تحقیق مبانی نظری دموكراسی را تحلیل می نماید. از سویی دیگر با تبیین رویكرد های توسعه، راه های بدیل پیشرفت را برای كشورهای در حال توسعه مشخص می نماید و در مرحله بعد اولویت بندی دموكراسی و توسعه را از طریق مرور چهار الگوی موجود مورد بررسی قرار خواهد داد. از این طریق راهكارهایی را برای توسعه كشور های در حال توسعه و ایران ارائه می دهد. درگیری مابین اولويت توسعه و دموكراسی را در ایران مهم ترین درگیری نظری برای پیشرفت كشور می باشد و بایست به شیوه ای علمي این مساله را حل نمود. این تحقیق به شیوه كتابخانه ای صورت گرفته است.