بررسي جايگاه دوچرخه سواري در حمل و نقل پايدار شهري در ايران

چكیده دوچرخه سواري به عنوان گونهاي از حمل و نقل غیر موتوري داراي مزایاي متعدد اجتماعی، اقتصادي و زیست محیطی میباشد و بر این اساس توجه ویژهاي در سالیان اخیر به آن شده است. از سوي دیگر امروزه به شدت بر توسعه پایدار در ابعاد مختلف تاكید كرده و گسترش شیوههاي حمل و نقل پایدار بر اساس همین رویكرد مورد توجه قرار گرفته است. از همین رو، هدف این پژوهش بررسی نقش و چگونگی ارتباط میان دوچرخه سواري با حمل و نقل پایدار شهري میباشد كه با توجه به رشد شتابان شهرنشینی و مراحل گذار به توسعهیافتگی از اهمیت بسزایی در كشورمان برخوردار است. با توجه به ماهیت موضوع رویكرد حاكم بر این پژوهش روش توصیفی- تحلیلی است. به منظور گردآوري اطلاعات مورد نیاز از روش كتابخانهاي - اسنادي استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد كه بهكارگیري سیستمهاي پایدار حمل و نقل به عنوان یك عامل حیاتی در اقتصاد كشورها ضرورتی اجتناب ناپذیر براي كاهش بخشی از این مشكلات میباشد. همچنین دوچرخه سواري به عنوان یك وسیله حمل و نقل پایدار در مقایسه با سایر گونههاي حمل و نقل درون شهري داراي ویژگیها و مزیتهاي فراوانی همچون عدم آلودگی محیط زیست شهري، عدالت در دسترسی به امكانات شهري، گسترش سلامت و نشاط فردي و اجتماعی، تحرك بخشی به فضاهاي شهري، ایجاد تعامل اجتماعی و غیره میباشد. همچنین داراي محدودیتهاي فرهنگی، فردي و اجتماعی و عدم وجود تسهیلات و زیرساختهاي مورد نیاز براي دوچرخه در ایران میباشد. واژگان كلیدي: