مقايسه وارزيابي پتانسيل روانگرايي خاكها در جنوب دشتاروميه با بررسي آئين نامه پل هاي شاهراهي ژاپن( 1999 ) ومعيار ونگ( 1979

روانگرایی یكی از عناوین اصلی ژئوتكنیكلرزه اي است.اثرات روانگرایی بر روي سازه ها و تاسیسات در هنگام زلزله می تواند بسیار مخرب باشد.در این پژوهش به ارزیابی این پدیده در منطقه جنوب دشت ارومیه با استفاده از آئین نامه پل هاي شاهراهی ژاپن( 1999 )و معیار ونگ خاكبا SPT پرداخته شده است. اساس روش ژاپنی ارزیابی پتانسیل روانگرایی با مقایسه مقاومت روانگرایی ارزیابی شده از دانه بندي و عدد نسبت تنشبرشی (یعنی نسبت تنشبرشی ایجاد شده توسط زلزله بر تنشموثر عمودي) ناشی از زلزله می باشدو اساس روش ونگدرصد رس می باشد.از تعداد 6 گمانه مورد مطالعه فقط یكی از گمانه ها با خطر روانگرایی بالابا (LL) 0 میلیمتر) و حد روانی خاك / (ذرات كوچكتر از 005 استفاده از زوش ژاپنی مورد ارزیابی قرار گرفت. و همچنین با توجه به اینكه جنس خاكدر اعماق مختلف گمانه ها اكثرا از نوع خاك هاي در اعماق مورد BH چسبنده می باشد لذا پتانسیل روانگرایی آنها با استفاده از معیار ونگنیز مورد ارزیابی قرار گرفت كه به موجب آن گمانه 2 19 % باشد مستعد روانگرایی / می باشد، در عمق 8 متري در صورتی كه رطوبتطبیعی خاكبیشتر از 8 CL-ML و CL بررسی كه جنسخاكآن می باشد.