بررسي خوش بيني از منظر نهج البلاغه

در این پژوهش به بررسی مفهوم خوش بینی از دیدگاه امام علی (ع) پرداخته شده است. حسن ظن یا خوش بینی یك باور است كه از عوامل فطري، شناختی ومعرفتی و گروهی سرچشمه می گیرد و در حیطه هاي مختلف زندگی اعم از فردي اجتماعی و معنوي جریان دارد. از بررسی كلام امام اول شیعیان به دست می آید كه خوش بینی دو گونه است، خوش بینی هاي مطلوب كه با توحید هماهنگ است و بدون افراط و تفریط و با ارزیابی هاي عقلانی و منطقی صورت می گیرد و خوش بینی هاي نامطلوب كه انسان را به امور مادي و دنیوي دل بسته ساخته یا مانع از دوراندیشی است. خوش بینی صحیح آثار مفید زیادي در ابعاد مختلف زندگی، اعم از مادي و معنوي برجاي می گذارد كه آرامش انسان را به همراه داشته و موجب سعادت ابدي می گردد.