اثر بخشي بازي درماني با رويكرد والد - كودك بر انطباق پذيري و همبستگي خانوادگي در مادران داراي كودك 6 تا 11 سال

این تحقیق با هدف بررسی اثربخشی بازی درمانی با رویكرد والد - كودك بر انطباق پذیری و همبستگی خانوادگی در مادران دارای كودك 6 تا 11 سال اجرا گردید؛ از روش تحقیق تجربی و از نوع پیش آزمون، پس آزمون و مرحله پیگیری با گروه گواه استفاده شد. ابزار گردآوری اطلاعات شامل مقیاس انطباق پذیری و همبستگی خانواده (ثنائی، 1387) و برای اجرای بازی درمانی با استفاده از پروتكل اجرایی كری لی نلدرث و سوبراتون ترجمه آقایی، پیش قدم و عابدی، 1393) استفاده شد. گروه آزمایش را به مدت دو ماه در قالب 8 جلسه آموزش یك ساعته تحت آموزش بازی درمانی قرار گرفتند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی ( میانگین و انحراف معیار ) و استنباطی ( تحلیل كواریانس و اندزاه گیری مكرر ) استفاده شد. یافته ها نشان داد بازی درمانی با رویكرد والد - كودك بر انطباق پذیری و همبستگی خانوادگی تاثیر دارد (P<0.001). نتیجه گیری : بالا بردن رشد مهارت های اجتماعی و شخصتی براساس مبانی تئوریكی و روانشناسی تربیتی باید غیر مستقیم و از طریق بازی، قصه و نقش بازی باشد بازی نه تنها برای بهبود رشد عادی كودك لازم است بلكه قدرت درمان كننده دارد. بازی برای كودكان مانند نفس كشیدن حیاتی و طبیعی و شیوه ای از ابراز وجود كودكان بوده كه در سرتاسر جهان نمود پیدا می كندو می تواند بر تفاوت هایی چون نژاد، زبان یا دیگر جنبه های فرهنگی برتری یابد.