صور خيال در شعر وحشي بافقي

دنیای شاعرانه دنیای پرپیچ و خمی است كه در عرض دنیای عادی و روزمره در حركتاست و شاعران تنها رموزی را از آن جهان در اختیار ما قرار می دهند و كشف محتوای آن رموز را برعهده خواننده می گذارند كه كارگاه هرچند به دشواری ودر گذر زمان بخشی از این راز و رمزها كشف می شوند و بر این اساس آگاهی و شعور ما نسبت به آن جهان شاعرانه بیشتر می گردد این كه زبان شاعرانه یك زبان خیال انگیز و تصویرساز است امروز به عنوان یك امر بدیهی پذیرفته شدهاست. بخش مهم این پژوهش آن جاست كه صور خیال را از عناصر بلاغی فراتر می یابد و برای خود زبان و نحوه ی به كارگیری آن هم خاصیت تصویرگری قائل است باتكیه بر این فرض كه خیال شعری اعم از آن است كه بتوان آن را به عناصردانش بلاغت، آن هم به معنای محدودآن یعنی علم بیان، تقلیل داد.