تحليل كيفي پيوند بين موسيقي و انسجام اجتماعي در جامعه ي ايران

موسیقی همچون رسانه ای برای خلق جهان - نه تنها رسانه ای درباره ی جهان - به جوانان و گروه های اجتماعی دیگر این امكان را می دهد كه عاملیت خود را در تغییر و ایجاد تعادل در ساختارهای كلان اجتماعی نمایش دهند. موسیقی با ایجاد و ارسال پیام های گوناگون كل جامعه ی بشری را به سوی جامعه ای برابرتر و انسانی تر دعوت می كند. مسئله ی اساسی در این مقاله یافتن پیوند بین موسیقی و انسجام اجتماعی در جامعه ی ایران می باشد. موسیقی خود به عنوان یكی از مهمترین منابع هویت فرهنگی، خلاقیت و ابتكار را برای جامعه به بار آورده، نظم و آرامش اجتماعی را حفظ و باعث تداوم و پویایی فرهنگ می شود. در بخش چارچوب نظری از نظریه های جامعه شناسانی همچون امیل دوركیم و فردیناند تونیس و همچنین آراء متفكران اجتماعی جهان اسلام استفاده نموده و سعی شده است از زوایای گوناگون به موضوع نگریسته شود. روش مقاله از نوع روش های كیفی و اسنادی است كه با توجه به نوع مطالعه روشی قابل اطمینان و مورد قبول عالمان اجتماعی است. یافته ها نشان می دهد كه موسیقی به عنوان یكی از عناصر اساسی فرهنگ می تواند عامل انسجام اجتماعی و وحدت ملی گردد و به عنوان یكی از ساز و كارهای نظم و ثبات اجتماعی در برنامه ریزی ها و سیاست گذاری های فرهنگی در سطح گسترده و ملی گنجانده شود.