رويكرد ساختاري در ساماندهي بافت هاي تاريخي نمونه موردي: بافت تاريخي شهر اردبيل

با توجه به اینكه موضوع اصلی و حیاتی در طراحی شهری، طراحی فضا با در نظر گرفتن منظرهای كالبدی انسانی است، سازمان – فضایی شهرهای سنتی ایران نیز در روند پیدایش خود از این امر مستثنی نبوده، لذا حیات شهر و فضاهای آن، تداومی مبتنی بر زیبایی، خوانایی و هویت عملكردی داشته است؛ اما امروزه این انسجام و هماهنگی كالبدی انسانی به دلیل رشد سریع شهرنشینی و عدم هماهنگی طراحی شهری با تكنولوژی، از بین رفته و در این بین بافت تاریخی كه محصول رشد تدریجی و ارگانیك شهر در ادوار تاریخی بوده، بیش از سایر بخش های دیگر، دچار این آشفتگی و سردرگمی شده است. در این پژوش بافت تایخی شهر اردبیل به عنوان نمونه موردی انتخاب شده و برای این كار از سوابق تاریخی و مطالعات میدانی و اسنادی منطقه استفاده گردیده و سعی شده با توجه به رویكرد ساختاری، فضا را تكمیل نموده و با تركیب اجزا و عناصر شهری متناسب با هم به مجموعه شهر هویت بخشیده شود و با ایجاد پیوند بین گذشته و حال ، كیفیت زندگی در بافت تاریخی را ارتقا یابد.