مديريت سنتي توزيع آب در شهر سمنان و لزوم به كارگيري دانش بومي جهت دستيابي به توسعه پايدار

در مقاله حاضر با مطالعه تاریخی روش های سنتی توزیع آب در ایران و به ویژه در شهر سمنان به نحوه توزیع آب و ظرافت مدیریت آن پرداخته شده است. با قرار گرفتن ایران در كمربندد 52 تا 04 عدر درجده شمالی و شرایط اقلیمی گرم و خشك آن از دیرباز مردم این دیار برای تأمین آب با مشقت روبرو بوده اند كه ایدن مسأله خود عاملی جهت توسعه و پیشرفت علوم برداشت، بهره برداری و مدیریت دقیق آن گردیده است كه البته با توجه به ورود به عصر علم و فنآوری، چنین دانش های بومی و ارزشمندی به دست فراموشی سپرده شده اند. مسلماً روشی كه پیشینیان در پیش گرفته بودند طی قرنها و بر پایه تجارب گرانبهایی بوده كه به تدریج در طول تاریخ با تعامل با مسائل فنی و مشكلات طبیعی بوده است و در نهایت به دستیابی نتایجی بهینه گردیده است. لذا انتظار میرود تا با توجه بیش از پیش به این فنون و آموزش آن به نسل های امدروزی مدانع از فراموشی چندین تجربیات ارزشمندی شد و با حمایت از این دانش و پیشكسوتان این امر بده تدرویج و توسدعه دانشی بومی كده متناسب با شرایط فرهنگی و اجتماعی این سرزمین است، دست یافت و بستری را جهت توسعه پایدار این مرز و بوم فراهم آورد.