تاثير سيستم هاي جنگل زراعي در ايران بر انتشار گازهاي گلخانه‌اي

انسان همواره بصورت بی‌رویه و یك‌جانبه و بدون رعایت جنبه‌های حفاظتی و فقط براساس تأمین منافع كوتاه‌مدت خود، منابع طبیعی را مورد بهره‌برداری قرار داده است. كشاورزی به عنوان مهمترین منبع تأمین غذای انسان، باعث تغییرات شدید اكوسیستم‌های طبیعی شده است. انتشار گازهای گلخانه‌ای (GHGs) در داخل اتمسفر، حاصل از فعالیت‌ها و دخالت‌های بشر، مهمترین عامل تغییرات اقلیم و گرمایش زمین به شمار می‌رود. منظور از گرمایش جهانی، افزایش طبیعی یا انسان – انگیخته (حاصل فعالیت‌های انسانی) در متوسط دمای اتمسفر در نزدیكی سطح زمین می‌باشد. از مهم‌ترین چالش‌های محطیطی در جهان و به ویژه خاورمیانه، گرمایش جهانی ناشی از تجمع گازهای گلخانه‌ای است. پیامدهای گرمایش جهانی و تغییر اقلیم در كشورهای این منطقه باتوجه به كمبود منابع آب بسیار نگران‌كننده است. افزایش جمعیت خود زمینه‌ساز افزایش دما می‌شود، ولی این به تنهایی پاسخگوی جهش‌های شدید آب و هوایی در دو دهه گذشته نیست. یكی از دلایل این نابسمانی، افزایش مصرف انرژی به نسبت هر فرد است. هم‌چنین استفاده صحیح از منابع انرژی در راستای كاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای امری ضروری و انكارناپذیر است. سیستم‌های جنگل زراعی از سیستم‌های مهم این بخش محسوب می‌شود كه با افزایش تنوع كشت در بعد زمانی و مكانی، می‌‌توان از سطوح بیشتری از انرژی استفاده نمود.