بررسي حكايت هاي باب اول كليله و دمنه بر بنياد ((الگوي كنش)) گريماس (با تاكيد بر حكايت شير و گاو)

ساختارگرایی یكی از رایج ترین و دیرپاترین مكتب های روایت شناسی است این دیدگاه به پیروی از زبان شناسی پایه ریزی شد؛ و در پی تدوین دستور زبان داستان بود تا بتواند ساختار روایت های پایه (هسته) را توضیح دهد. گریماس یكی از روایت شناسان است كه شیوه ی پراپ را اساس كار خود قرار داد، اما از چارچوب كار پراپ فراتر رفت. در این مقاله بر پایه ی رویكرد گریماس نشان داه شده كه این شیوه برای بررسی حكایت های فارسی و از جمله حكایت های كلیله و دمنه از چه میزان توانایی برخوردار است براساس این رویكرد مشخص شد كه حكایت های اپیزودی در باب شیر و گاو و دیگر باب های كلیله و دمنه در قالب كنشگرهای یاری دهنده و بازدارنده باعث پیشبرد پی رفت های اصلی می شوند. تمامی كنشگران نام برده به عنوان مهم ترین عناصر تشكیل دهنده ی روایت، نقش اساسی را در خلق جوهره ی این باب بر عهده دارند.