قابليت انطباق زبان فارسي و همراهي آن با فرآيند توسعه

در شرایط كنونی جامعه جهانی و با رشد روز افزون فنآوري اطلاعات در حوزه هاي مختلف علوم و فنون، توسعه امري حیاتی و اجتناب ناپذیر و از اولویت هاي اساسی كشور ماست . در این میان ، زبان نیز از ابزارهاي مهم توسعه بشمار می رود . پر واضح است كه بكارگیري روزافزون و استفاده غیر معقول از واژه هاي بیگانه در زبان فارسی این باور را در اذهان عموم و بعضاً متخصصان كشور بوجود آورده است كه زبان فارسی در ارائۀ مفاهیم علمی و تخصصی ناتوان است . در این مقاله ، ضمن بررسی وضعیت كنونی زبان فارسی و نقشی كه این زبان می تواند به عنوان زبان علم در شكوفایی و تولید علم داشته باشد قابلیت هاي واژگانی آن را براي رسیدن به این مهم مورد بر رسی قرار می دهیم . براي این منظور فرآیندهاي واژه گزینی در زبان فارسی را مد نظر قرار داده و نشان خواهیم داد كه تنها زبانهایی می توانند به عنوان ابزاري مفید و كارآمد در خدمت توسعه فراگیر جامعه قرار گیرند كه بتوانند در زمان و متناسب با مقتضیات با استفاده از فرآیندهاي واژگانی ، صرفی و نحوي و قابلیت انطباق در نظامی خود جوش پاسخگوي نیازهاي توسعه باشند . سعی اصلی در این مقاله یافتن پاسخ براي این سوال است كه آیا زبان فارسی از تمهیدات لازم و یا به عبارت دیگر انطباق خودجوش براي همراهی با آهنگ توسعه در كشور برخوردار است