تحليل سيستمي ساز و كارهاي موثر بر پايداري استان سيستان در برابر كم آبي با تاكيد بر آمايش سرزمين

از آنجا كه حیات اقتصادی و اجتماعی سیستان بستگی تام به حیات هیرمند و هامون دارد كاهش و نهایتاً قطع آورد سالانه هیرمند و نیز كاهش سطح هامون و تبدیل آن به كفه خشك موجب ظهور خشكسالی هیدرولوژیكی در طی سنوات اخیر شده است كه این خود سرمنشاء بروز انواع خسارات و آسیب های اقتصادی در سطح ناحیه و نیز مناطق روستایی گردیده است. قطع جریان آب هیرمند به داخل مرز ایران به دلایل عدم قطعیت های سیاسی بین دو كشور، و نیز فقدان واكنش واقع بینانه و علمی در برابر این پدیده مزید بر علت شده و دامنه آسیب ها و خسارات را گسترده تر نموده است. در این تحقیق ضمن اشاره به فرضیه های دینامیكی منجر به كاهش توسعه دشت سیستان با استفاده از مفهوم حلقه های پایداری و با دیدگاه آمایش سرزمین به دو نمونه از راهكارها برای مقابله با چنین وضعیتی اشاره گردید. هر دو راهكار ریشه در ایجاد سود و زیان مشترك برای دو كشور ایران و افغانستان دارد كه لازمه مدیریت آنها انجام آمایش سرزمین مشترك توسط دو كشور می باشد.