خطر ايجاد و گسترش شهر ها بر روي گسل جوان زاگرس

هرساله شاهد سوانح و حوادث طبیعی با خسارت های قابل توجه جانی و مالی در كشور هستیم. در این رابطه،یكی از ضروری ترین اقدامات شناسایی مناطق مستعد خطر و جلوگیری از تمركز جمعیت در آن مكان است. ازآنجایی كه در كشور ما نظام تقسیمات كشوری تعیین كننده ساختار سلسله مراتب تشكیلات اداری و توزیع منابع مالی در بخش های مختلف عمرانی و جاری بوده است؛ مسئولان محلی همواره تلاش داشته اند با ارتقاءسطح اداری هر منطقه، سهم آن را دردستیابی به اختیارات محلی و منابع مالی ملی افزایش دهند. این روند درطی سال های اخیر منجر به تداوم تقسیمات كشوری و ایجاد استان ها، شهرستان ها و بخش های جدید وهمچنین ارتقاء جایگاه روستا ها به شهر ها شده است. در این بین به نظر می رسد، همواره تاكید بر تراكم جمعیت و تمركز امكانات بوده و كمتر به موضوعات طبیعی و به خصوص افزایش ریسك ناشی از تمركزجمعیت و تاسیسات در مناطق مستعد مخاطرات طبیعی توجه شده است. برای بررسی صحت این فرضیه،استان چهارمحال و بختیاری به عنوان گزینه مورد بررسی انتخاب گردید. بنابراین، بخشی از زاگرس میانی كه در محدوده این استان قرار می گرفت، مشخص شده و به وسیله انواع شاخص های ژئومورفیكVf,S,T,Re,Hi و Sl جهت پهنه بندی خطر زمین لرزه مورد بررسی قرار گرفت. آنگاه با تطابق تقسیمات كشورری صورت گرفته در طی چند سال اخیر در این استان با نقشه ی خطر ریسك زمین لرزه، صحت این فرضیه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج به دست آمده گواهی می دهند كه شهر های تازه تاسیس چلگرد، اردل،شلمزار و فارسان با قرار گرفتن در مجاورت گسل جوان زاگرس، در محدوده خطر زیاد تا بسیار زیاد قرارگرفته اند. بنابراین پیشنهاد می گردد در تقسیم بندی های جدید كشوری و تبدیل نقاط روستایی به شهر و یاگسترش و توسعه ی شهرها بیش از پیش به افزایش ریسك ناشی از تمركز جمعیت در مناطق مستعد مخاطرات طبیعی توجه شود.