آسيب شناسي جايگاه مديريت مشاركتي محلي در توسعه پايدار روستايي در ايران

رویكرد اصلی برنامه ششم توسعه جامع نگر با نگاه ویژه به موضوعات خاص میباشد و در نظام نامه آن بر لزوم بهره گیری از مشاركت همگانی و بخشهای مختلف سازمانی و نهادی(در فرآیند برنامه ریزی توسعه و مدیریت)تاكید شده است.چشم انداز توسعه پایدار روستایی در برنامه ششم توسعه بایستی در راستای سند چشم انداز 1404 و نیز الگوی روستای ایرانی – اسلامی توسعه واهداف و سیاستهای نظام برنامه 6 توسعه ودیگر سیاستهای كلی باشد. روش تحقیق به صورت توصیفی – تحلیلی) تحلیل محتوا( میباشد و دادههای مورد نیاز به صورت اسنادی)بررسی كتاب ها، اسناد، مقالات، طرحها، سالنامههای آماری و ...( گردآوری شده است. پژوهش حاضر با هدف شناخت، تشریح و تبیین چالشهای ساختاری كاركردی نظام مدیریت روستایی در ایران، به آسیب شناسی جایگاه مدیریت مشاركتی محلی در توسعه پایدار روستایی در كشور )با تاكید بر برنامه ششم توسعه( پرداخت. مبتنی بر یافتههای بدست آمده نتایج حاصله از پژوهش نشان میدهد كه با توجه به تاكید برنامه ششم در جهت بهره گیری از مشاركت همگانی در فرآیند تدوین برنامه، به نظر میرسد تحقق صحیح و كارامد این امر در زمینه برنامه ریزی توسعه پایدار و مدیریت روستایی، مستلزم شناخت ؛ تشریح وتبیین چالشهای ساختاری– كاركردی نظام برنامهریزی روستایی از یك سو و واكاوی امتناع مشاركت مردم و گروههای ذی نفع با متولیان توسعه و امتناع مشاركت متولیان توسعه با مردم از سوی دیگر به منظور ارائه رهنمودها و توصیه های اجرایی جهت تعدیل تعارضات موجود در این رابطه میباشد.