ررسي ميزان شاخص دماي تر و گويسان (WBGT) در كارخانه نورد فولاد كرمانشاه در دو فصل زمستان و تابستان ( 1384-85 )

توجه به شرايط فيزيكي محيط كار، يكي از عوامل بسيار مؤثر در ايجاد روحيه مناسب در كارگران صنايع مي باشد، زيرا شرايط فيزيكي مطلوب بازده كار را افزايش مي دهد . در سال 1971 شاخص دماي تر و گويسان (WBGT= Wet Bulb Glob Temperature) به دليل سهولت روش اندازه گيري و محاسبه و ارتباط نزديك با دماي تر تصحيح شده توسط ACGIH و NIOSHبعنوان شاخص اصلي جهت ايجاد مقادير حد آستانه مجاز TLV = Threshold Limit Value انتخاب گرديد . اين مطالعه به صورت توصيفي - مقطعي در زمستان 1384 و تابستان 1385 بر روي كارگران كارخانه نورد فولاد كرمانشاه صورت گرفت، و سپس نتايج با هم مقايسه گرديد . در اين مطالعه در سالن توليد، ۵ ايستگاه اندازه گيري در نظر گرفته شد كه باتوجه به نامتجانس بودن شرايط جوي محيط كار اندازه گيري ها در سه ارتفاع سر، كمر و قوزك پا صورت گرفت . اندازه گيري ها در سه مقطع زماني مختلف در روز صورت گرفت . به منظور تصحيح و مقايسه شاخص WBGT با استاندارد، ميزان متابوليسم با توجه به نوع كار، درصد كار - استراحت، وضعيت سازش يافتگي و كلوي لباس آنها تعيين شد . نتايج مطالعه حاكي از آن بود كه ميانگين شاخص WBGT در ايستگاههاي اندازه گيري در زمستان ۴۸ معادل º C ۴ / ۱۲ بود، در حاليكه ميانگين شاخص مذكور در ايستگاهها در تابستان ۵۸ معادل º C ۴۹ / ۷۲ برآورد گرديد . لازم به ذكر است باتوجه به لباس كار كارگران كه نخي مي باشد كلوي لباس آن ها ۱ و ضريب تصحيح WBGT آن º C ۲ - در نظر گرفته شد . كار متوسط و به صورت 25% استراحت و 57 % كار بوده لذا مقدار حد آستانه مجاز مواجهه با گرما بر اساس نمايانگر گوي سان ( سانتي گراد ) طبق پيشنهاد ACGIH برابر º C 28 و باتوجه به ضريب تصحيح WBGT به º C 26 كاهش مي يابد . لذا باتوجه به موارد ذكر شده ميزان شاخص WBGT در زمستان تنها در ايستگاه ۱ يعني در كنار كوره بالاتر از حد مجاز بوده و در تابستان در همه ايستگاهها به غير از ايستگاه شماره ۵ بالاتر از حد مجاز بود .